Opowieść niniejsza dotyczy tego Śląska, o którym  się najmniej  wie, najrzadziej mówi. Bo mówiąc o Śląsku mamy zwykle na myśli kominy fabryczne, gdzie nawet śnieg biały staje się popielatym, albo uroki Wisły czy Istebnej. A jeśli Śląsk oddzielony - to chętniej za Olzę myśl biegnie niż na przybrzegi Odry. I zawsze raczej Czarny, raczej Zielony, niż tamten, najcichszy, najmniej się rozgłaszający  - Biały, biało-zielony, Opolski.S. Wasylewski, Na Śląsku Opolskim, Katowice 1937   Tak o Śląsku Opolskim - wtedy tajemniczej dla Polaków krainie na wschodnich rubieżach niemieckiej Rzeszy - pisał przeszło osiemdziesiąt lat temu Stanisław Wasylewski.  Pojęcie “Śląska Opolskiego” jest stosunkowo młode, używane jest od mniej więcej stu lat - i to w różnych okresach na różnie wyznaczone terytoria.  Zastępujące je określenie “Opolszczyzna” funkcjonuje w obiegowym języku w dużej mierze za przyczyną dość nielogicznych nazw administracyjnych - mamy oto województwo śląskie, dolnośląskie, a pomiędzy nimi opolskie, którego nazwa ani trochę nie zdradza jego śląskiej przynależności. Tymczasem ze wszystkich tych trzech województw to właśnie opolskie składa się w największym procencie z ziem historycznego Śląska. W przeważającej części tereny dzisiejszego  województwa opolskiego należą do Górnego Śląska, którego zresztą Opole pozostaje historyczną stolicą. Ziemia brzeska i  namysłowska to tereny dolnośląskie, a tylko niewielki skrawek województwa na północnym wschodzie, w okolicy Praszki, to posiadająca zupełnie odrębną historię i tożsamość ziemia wieluńska. Historia naszego regionu jest zatem historią Śląska. Dzieje tej ziemi pogranicza, zupełnie inaczej niż pozostałych terenów obecnej Polski,  wplatają się w historię środkowej Europy. Śląsk przechodził kolejno z rąk polskich w czeskie, austriackie i pruskie, by po ostatniej wojnie znaleźć się ponownie w granicach Polski.  Zacznijmy jednak od początku. Zanim w okolicy Opola  pojawili się i osiedlili ludzie, królowały tu silezaury. Silesaur