2022 yılı uzun insanlık tarihinde belki de en kötü yıl olarak kayda geçmeyecek ama insanların umutlarının arttığı huzurlu bir yıl olarak da gündeme gelmeyecek. Bütün dünyanın küresel ısınma tehdidi ile karşı karşıya olması; bunun karşısında insanlığın yeterli hızda tepki vermemesi gelecek yıllara ve kuşaklara aşılamayacak birikmiş sorunlar yumağı olarak yansıyacak. Dünyadaki gelir adaletsizliğinin yarattığı yoksulluk, savaş ve çatışmalar iklim krizi ile de birleşince mevcut mülteci sorunun gündemimizi giderek daha da çok işgal etmesi gerekecek. Tüm bu gelişmeler ne yazık ki 11 Eylül öncesinden bu yana etkinliğini giderek artıran güvenlik paradigması çerçevesinde ele alınıyor ve çözümsüz bir hale geliyor. Karanlık bir dönemde yaşadığımız tespiti çok da yanlış olmaz. Demokratik bir Türkiye’nin önünde engel teşkil eden birikmiş sorunların çözülememesine neden olan güvenlik paradigmasının sürdüğü bir yılı geride bıraktık. 2022, rejimin otoriterleşmesinin arttığı; denge ve denetlemenin neredeyse hiç olamadığı; hukukun üstünlüğünden uzaklaşıldığı ve keyfîliğin belirleyici olduğu; ifade, toplantı ve gösteri özgürlüklerinin ortadan kalktığı; barışçıl gösterilere orantısız şiddet uygulamalarının hemen her gösteride yaşandığı; örgütlenme özgürlüğüne yasalarda yapılan düzenlemelerle yeni kısıtlamalar getirildiği ve amacından saptırılarak yasalaşan Terörizmin Finansmanın Önlenmesi Hakkında Kanun’un yeni bir baskı ve imkansızlıklar düzeni yarattığı bir yıl oldu. Tüm bunların sonucunda sivil toplum örgütleri ama özellikle hak temelli çalışan örgütler ve hak savunucuları da iktidarın hedefi olmaya devam etti. Gezi Davası sonucunda kurucularımızdan Osman Kavala ağırlaştırılmış müebbet, aralarında eski Yönetim Kurulu Başkanımız Yiğit Ali Ekmekçi’nin de olduğu 7 sivil toplum temsilcisi ise 18’er yıl hapis cezası aldılar. Sivil toplum örgütlerinin yaptıkları çalışmalar bu ortamda marjinalize edilse de her zamankinden daha fazla önem taşıyor. Bu baskıya rağmen sivil toplum örgütlerinin